Achterhoekse kerkenpaden

Met de inname van Groenlo en omstreken door Frederik Hendrik in 1627 werd het katholicisme in de regio verboden, dit was immers het geloof van de Spaanse koning en die was zojuist verjaagd. Veel streekbewoners bleven toch trouw aan hun geloof en bleven stiekem de katholieke kerk bezoeken. Hoewel, alle bestaande kerken werden overgenomen door de protestanten. De katholieken richtten zogenaamde ‘schuilkerken’ op: kerkdiensten, die werden gehouden in boerderijen en schuren op het platteland.

Ook bezocht menig katholiek de kerk in Zwillbrock, net over de grens, dat hoorde tot het Bisdom Munster. Het katholicisme was in Duitsland immers niet verboden en de Bocholtse missionarissen ontfermden zich over de katholieken uit de Achterhoek.

Omdat men vaak flinke afstanden moest overbruggen om bij een kerk te komen, vaak twee keer per dag en omdat bovendien veel rechtstreekse wegen niet bestonden, liep men binnendoor: over weilanden, langs slootjes, over bruggetjes, door bossen. Hierbij liep men noodgedwongen over de grond van de buren, maar iedereen kreeg recht van overpad. Zo ontstond een groot netwerk van vele kerkenpaden.  In de loop der volgende eeuwen werd het katholicisme langzamerhand weer als geloof geaccepteerd en er werden meer en meer katholieke kerken in de regio gebouwd.  Ook werden de doorgaande wegen steeds beter begaanbaar. Met de ruilverkaveling in de jaren ’70 verdwenen de laatste kerkenpaden, samen met vele houtwallen en drinkpoelen voor het vee. Daardoor raakten kerkenpaden langzaam in de vergetelheid.
Tot begin jaren ’90 de werkgroep Stichting Zieuwentse Kerkenpaden in het leven werd geroepen en zij begon met de restauratie van de aloude kerkenpaden. Na dit omvangrijke project startten ook omliggende plaatsen met het herstel van de kerkenpaden. Het ging niet alleen om kerkenpaden herstel, maar ook om landschapsontwikkeling en een stuk natuurherstel. Daarnaast gaat het ook om de bevordering van de verkeersveiligheid en om sociale aspecten, namelijk de bevordering van de leefbaarheid. Door het opzetten van een pool van vrijwilligers wordt de saamhorigheid in de kleine kernen bevorderd.

Zo zijn op diverse plaatsen kikkerpoelen aangelegd en delen van beekjes hersteld. Onderweg staan verschillende kunstwerken langs de route.
Tegenwoordig zijn de paden allemaal vrij toegankelijk voor wandelaars en fietsers en lopen door het prachtige Achterhoekse landschap, vaak over grond van boeren of privé-eigenaren.